1مقدمه: دیابت یک بیماری متابولیکی و شایع ترین اختلال غدد درون ریز است. ویسفاتین یک سیتوکین با اثرات شبه انسولینی است که با دیابت ارتباط دارد. پلی مورفیسم rs61330082 در پروموتر ژن ویسفاتین قرار دارد و بیان ژن ویسفاتین را تنظیم می کند. هدف این مطالعه، بررسی ارتباط پلی مورفیسم rs61330082 ژن ویسفاتین با متغیرهای بیوشیمیایی و تن سنجی، سطح ویسفاتین، بیماری دیابت و مقاومت به انسولین است. روش ها: این مطالعه مورد-شاهدی بر روی 80 فرد مبتلا به دیابت و 80 کنترل (افراد بدون دیابت) انجام شد. پارامترهای بیوشیمیایی و آنتروپومتریک با روش استاندارد تعیین شدند. سطح انسولین و ویسفاتین با تکنیک الایزا اندازه گیری شد. تعیین ژنوتیپ با روش واکنش زنجیره ای پلیمراز-چندشکلی طول قطعه محدود انجام شد. داده ها با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: در حاملین ژنوتیپ های پلی مورفیسم rs61330082، سطح لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL-C) در افراد سالم و میزان قند خون ناشتا در افراد بیمار تفاوت معنی دار نشان داد. ارتباطی بین این پلی مورفیسم و ویسفاتین یافت نشد. تحلیل رگرسیونی ژنوتیپ ها نشان داد ژنوتیپ های پلی مورفیسم rs61330082 ارتباطی با بیماری دیابت نوع دو و مقاومت به انسولین ندارد. نتیجه گیری: پلی مورفیسم rs61330082 با LDL-C در افراد سالم و قندخون ناشتا در بیماران ارتباط دارد. پلی مورفیسم rs61330082 ویسفاتین ارتباطی باسطح ویسفاتین و بیماری دیابت نوع دو و مقاومت به انسولین ندارد

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: ویسفاتین آدیپوکین پیش التهابی می باشد که عمدتا در چربی احشایی بیان می شود. سیتوکین ویسفاتین در چاقی و دیابت نوع 2 افزایش می یابد. ویسفاتین یک آدیپوکین انسولین مانند است که احتمالا در بروز واکنش های التهابی و دیابت نقش دارد. اهداف مطالعه حاضر، بررسی ارتباط پلی مورفیسم rs4730153 ژن ویسفاتین با ویژگی های آنتروپومتریک، سطح ویسفاتین، مقاومت به انسولین و متابولیسم لیپید در جمعیت دیابت/ پره دیابت ایرانی بود. مواد و روش ها: این مطالعه مورد-شاهدی بر روی 70 داوطلب مبتلا پره دیابت/دیابت و 70 داوطلب به عنوان شاهد انجام شد. سطح سرمی ویسفاتین و انسولین با کیت الایزا و سایر پارامترها با روش های استاندارد اندازه گیری شد. تعیین ژنوتیپ با روش واکنش زنجیره ای پلیمراز-چند شکلی طول قطعه محدود (PCR-RFLP) انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد در سطح کلسترول، انسولین، ویسفاتین، بین افراد دیابتی و غیردیابتی تفاوت معنی دار وجود ندارند (05/0>p). تحلیل رگرسیونی ژنوتیپ ها نشان داد که پلی مورفیسم rs 4730153 با دیابت نوع 2 ارتباط ندارد (05/0>p). تفاوت معنی داری در توزیع ژنوتیپ و فراوانی آللی بین گروه های حساس به انسولین، مقاوم به انسولین و بینابینی وجود نداشت (05/0>p). تفاوت معنی داری در سطح کلسترول بین بیماران با ژنوتیپ های مختلف مشاهده شد (05/0>P). نتیجه گیری: نتایج نشان داد ارتباطی بین ویسفاتین و دیابت نوع2 (T2D) وجود ندارد. پلی مورفیسم rs 4730153 با دیابت و مقاومت به انسولین ارتباط معنی دار ندارد اما با متابولیسم لیپید ارتباط دارد.

هدف از انجام پروژه حاضر این بود که آیا کلیرنس کلیوی ان - متیل نیکوتین آمید (NMN) را می توان به عنوان شاخصی برای تعیین فعالیت کلیه در جریان نارساییهای کلیوی بکار برد یا خیر؟ کلیرنس NMN با پنج شاخص سنتی اندازه گیری کار کلیه در 3 نوع نارسایی تجربی کلیوی در خرموش (Rat) اندازه گیری گردید. نارسایی حاد و مزمن توبولی به وسیله سیس پلاتین و گلومرولونفریت توسط آنتی بادی ضد گلومرول کلیه خرموش که در خرگوش تولید شده بود ایجاد گردید. در مدل نکروز توبولی حاد، همه شاخص ها تا روز چهارم افزایش یا کاهش نشان دادند. نسبت به مقادیر نرمال، حداکثر کاهش در کلیرنس یا افزایش در دفع ادراری شاخص ها عبارت بود از NMN 70%، کراتی نین 69%، اوره 86%، گلوکز 160 برابر، آنزیم NAG 75 برابر و پروتیین های ادراری 2.7 برابر. در مدل نکروز توبولی مزمن، نحوه تغییر شاخص ها مشابه مدل حاد بود اما سرعت کاهش و بهبود خفیف تر بود. در گلومرولونفریت حاد، حداکثر کاهش برای کلیرنس کراتی نین، اوره و NMN به ترتیب برابر با 74%، 34% و 32% بود. کلیرنس NMN فقط برای یک هفته کاهش نشان داد و سپس به مقادیر پایه بازگشت. می توان این طور نتیجه گیری کرد که NMN بالقوه شاخص مفیدی برای بررسی نکروز توبولهای کلیوی بوده و شاخصهای متداول ارزیابی کار کلیه در سلامت و بیماری را حمایت و تقویت می کند.

گونه راش یکی از فراوان ترین و از نظر اقتصادی مهمترین جنس های درختان چوبی شمال ایران است. تنوع ایزوزیمی Fagus orientalis Lipsky  در 14 جمعیت راش ایرانی در طول گستره پراکنش این گونه درختی در منطقه هیرکانی بوسیله مطالعات آنزیمی بررسی شد. گوناگونی آنزیمی جمعیت های راش با استفاده از 5 لوکوس آنزیمی در 4 سیستم آنزیمی شامل فسفو گلوکز ایزومراز (PGI )، فسفو گلوکو موتاز (PGM )، شیکیمات دهیدروژناز (SKDH )، فسفو گلوکونات دهیدروژناز (6PGD) بوسیله الکتروفورز ژل نشاسته مطالعه گردید. از میان 19 آلل مشاهده شده، 12 آلل نادر (با فراوانی کمتر از 5%) در 5 لوکوس و 8 آلل مختص به محل (با حضور در کمتر از 5 جمعیت) ردیابی شدند و ملاحظه گردید که گرچه کلیه آلل های مختص به محل نادر هستند، ولی کلیه آلل های نادر مختص به محل نمی باشند. جمعیت های نکا در ارتفاع 900 متر از سطح دریا و خیرود در ارتفاع 2000 متر بیشترین تعداد آلل و جمعیت اسالم در ارتفاع 1900 متر از سطح دریا بیشترین تعداد آلل مختص به محل را دارا می باشند. هیچ آلل مختص به محل یا نادری در جمعیت گرگان در ارتفاع 2000 متر از سطح دریا  مشاهده نگردید. در این پژوهش با توجه به وجود اختلافات آب و هوایی مهم در جمعیت های انتخابی (از شرقی ترین تا غربی ترین و از بالاترین تا پایین ترین منطقه پراکنش راش در جنگل های راش) برخی شیب های جغرافیایی از گوناگونی آلل های غالب PGI-B/B و SKDH-A/B در میان جمعیت ها یافت گردید.

مقدمه: آکنه ولگاریس یکی از شایع ترین اختلالات پوستی است که بیماران به دنبال مراقبت و درمان های پوستی آن می اشند. در مطالعه حاضر، ما اثر ژل نیکوتین آمید 5 درصد در برابر ژل کلیندامایسین 2 درصد در درمان آکنه ولگاریس خفیف تا متوسط را مورد بررسی قرار دادیم.روش ها: این مطالعه یک آزمون بالینی کنترل شده تصادفی بود که در سال های 2010-2009 انجام شد. شصت زن مبتلا به آکنه ولگاریس خفیف یا متوسط ثبت نام شدند تا با ژل نیکوتین آمید 5 درصد و یا ژل کلیندامایسین 2 درصد به مدت 8 هفته درمان شوند. شاخص شدت آکنه (Acne Severity Index) برای ارزیابی پاسخ به درمان و نرم افزار SPSS برای تجزیه و تحلیل داده ها مورد استفاده قرار گرفت.یافته ها: میانگین شاخص شدت آکنه در شروع مطالعه برای گروه های ژل نیکوتین آمید و ژل کلیندامایسین به ترتیب 16.85±8.50 و 18.20±12.27 بود (P>0.0500). میانگین شاخص شدت آکنه در طول زمان درمان هر دو گروه در مقایسه با شاخص اولیه به طور قابل توجهی کاهش یافت (P<0.0001). هر چند، با توجه به کاهش شاخص شدت آکنه، اختلاف قابل توجهی بین ژل نیکوتین آمید و ژل کلیندامایسین مشاهده نشد (P=0.5830).نتیجه گیری: ژل نیکوتین آمید پنج درصد به اندازه ژل کلیندامایسین 2 درصد برای درمان آکنه ولگاریس خفیف تا متوسط موثر است. هیچ عوارض جانبی در طول دوره درمان مشاهده نشد.